The fight-or-flight respons kennen we allemaal als een automatische lichamelijke reactie van ons zenuwstelsel op het moment dat een situatie niet meer veilig is, als er gevaar dreigt. Nog een stap verder is er sprake van 'freeze', waar de hartslag vertraagt, de luiken dichtgaan en ons lichaam voor dood speelt.
Maar als je je eenmaal bewust bent van deze automatische reacties, kan je gewoon weer plaatsnemen achter het controlepaneel (lees: je hoofd gebruiken) en jezelf trainen in elke wenselijke copingstrategie. Denk aan de situatie actief oplossen, iets of iemand negeren, steun zoeken, jezelf uiten, rustig afwachten of het beste van alle, spelen met de materie!
Toon je meester van de situatie door er juist mee te spelen! Want door spel maken je hersenen neurotrofine aan, wat onmisbaar is voor het overleven en groei van zenuwcellen. En daarmee train je de vaardigheid in het omgaan met problemen, het verwerken van emoties en het nemen van beslissingen.
"We don’t stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing." (Bernard Shaw)
Spel laat vooral ook zien dat je intellectuele afstand kan nemen, dat je kan relativeren, zaken in perspectief kan plaatsen. Of het verbindend werkt, hangt af van de goede verstaander; voor jezelf lucht het in ieder geval altijd op om even uit te zoomen en het alledaagse, veelal serieuze, te doorbreken.
Omdat ze om objectivering vragen, het zelfvertrouwen hooghoudt en ook de ander in zijn waarde laat, is spelen een overlevingsmechanisme van de hoogste kwaliteit. En het houdt de dreigende burn-out buiten de deur!
