Persoonlijke integriteit

Na het zoveelste persbericht gelezen te hebben over onderzoeksbevindingen naar een organisatiecultuur die aardig verrot is, schrijf ik deze aanklacht, want er staat werkelijk nooit iets bij over het gebrek aan persoonlijke integriteit. 

Wat? Ja, persoonlijke integriteit is het consistent handelen in lijn met je eigen sterkste morele en ethische waarden, principes en normen, ook als niemand kijkt.

Is het niet veel te gemakkelijk om niet verder te gaan dan het beschrijven van de cultuur, de context waarbinnen individuen dagelijks keuzes maken? Zijn we zo verslaafd aan verklaren en analyseren dat we tegelijkertijd blind zijn geworden voor ons individuele eigen gedrag? 

Het is niet zo dat mensen geen keuze hebben, je hoeft niet achter iemand rug kwaad te spreken, je kan ook nadenken hoe je constructief en verantwoordelijk met situaties omgaat. Weet je niet hoe, dan is dat de hulpvraag. 

Weet wat je voedt! 

En neem persoonlijke verantwoordelijkheid. Want stel je nou eens voor als iedereen dat zou doen? Geen moreel verheven vingertje, maar gewoon niet meedoen aan de bestaande cultuur en je bent al begonnen met het bouwen aan een gezonde cultuur, die van verantwoordelijke en integere volwassenen.

Google anders maar eens op primitieve en onrijpe afweermechanismen, je zal schrikken.

Just implications

Begeleiding van (hoog)begaafde volwassenen en kinderen is uitermate dankbaar werk. De ruimte die ervaren wordt en de erkenning die men vindt, levert naast energie & verbinding ook altijd de nodige versnelling op in denken en besluitvorming.

Eerst ontdekken wat dat nu eigenlijk is, begaafdheid. Dat was al begonnen met lijstjes kenmerken zoeken op internet of een AI-gesprekje, maar komt werkelijk tot leven bij menselijke weerklank. Geen holle put of vreemde echo's, maar kraakheldere weerspiegeling. 

Via flarden van psycho-educatie groeit het zelfinzicht en is er steeds meer compassie met het eigen verhaal. Opnieuw bekeken innerlijke conflicten worden minimaal geneutraliseerd en soms zelfs geslecht. Restjes cognitieve dissonantie kunnen gemakkelijker worden gedragen door een hernieuwd vertrouwen.

De divergente denker onderzoekt en blijft liefst onderzoeken. Just implications. Misschien dan wel wat meer dan gemiddeld, maar dat is uiteindelijk wel de rijkdom. Ook al het soms even niet zo voelt... 

Want ook de woorden schuiven op. Ze reflecteren meer balans en de behoefte om de uiteinden van de dichotomie-van-dienst te benoemen vervaagt. No conclusions. 

De nuance is terug. Ongemakkelijke gevoelens worden soepeler met rust gelaten. Bij een compliment hoor je nog slechts het oordeel van een ander. 

En misschien wel de grootste pay-off: eenzaamheid is verleden tijd, want je bent je eigen beste vriend geworden! 

GI Joe noem ik dat, gemaakt van je eigen Genuine Intelligence.